Review: De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde

De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde
De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde by Albert Camus
My rating: 2 of 5 stars

Telkens ik een filosofisch boek lees (liefst een klassieker, waarom weet ik niet, snobisme?) word ik er aan herinnerd waarom ik dat beter niet meer zou doen.

Ten eerste begrijp ik er soms werkelijk niets van, haha. Wat uiteraard volledig op mijn rekening komt, ik veronderstel toch dat Camus begreep wat hij zelf schreef.
Ten tweede betwijfel ik soms of Camus wel zelf begreep wat hij schreef. Regelmatig bots ik toch op aannames die geen argumentatie krijgen. Sommige punten van zijn betoog worden zonder veel verklaring gebruikt als bouwstenen van zijn visie terwijl andere, soms meer bijkomstige zaken van naaldje tot lange draadje worden ontleed.
En ten derde vind ik filosofie meestal een verschrikkelijk steriele en saaie bedoening. Ik lees liever fictie die me iets doet, die me raakt. Ik haal trouwens meer wijsheid en kennis uit poëzie en proza dan uit wijsgerige wazigheid.

Het eerste hoofdstuk ‘Een absurde gedachtegang’ ging meermaals mijn petje te boven. Hoofdstuk twee ‘De absurde mens’ begreep ik al beter en kon ik dan ook smaken, behalve het laatste deel ‘De verovering’. Vanaf dat stuk was Camus me weer kwijt, en hij zou me niet meer terugvinden. De volgende hoofdstukken ‘Het absurde kunstwerk’ (wat een complexe woordenbrij zonder pointe!), ‘De mythe van Sisyphus’ (waarmee ik in grote lijnen niet akkoord ga, Sisyphus een gelukkig mens? duh!) en het overbodige aanhangsel over Kafka heb ik in ijltempo gelezen om dit boek opzij te kunnen leggen en opnieuw iets te lezen dat aangenamer, beter geschreven en rijker is.

Toch twee sterren omdat er hier en daar een prikkelende, begrijpbare gedachte te vinden is.

Het mag misschien absurd klinken maar ik had de nutteloze uren van mijn zinloze leven stukken beter kunnen besteden. Ik hoop(!) dat de lezer dezes lering trekt uit mijn al te menselijke misstap.

***Aanvulling: enkele dagen na het schrijven van voorgaande review besloot ik het boek extra ster te geven (van 2 naar 3 dus) omdat het me toch aan het denken gezet heeft, wat tenslotte een van de bedoelingen van een filosofisch werk moet zijn. Bovendien heb ik de indruk dat dat denken positieve effecten heeft/kan hebben. Ha, benieuwd of er nog sterren bijkomen, zou wel mooi zijn.

View all my reviews

Review: Het huis van de gelukkige boeddha’s

Het huis van de gelukkige boeddha's
Het huis van de gelukkige boeddha’s by João Ubaldo Ribeiro
My rating: 2 of 5 stars

Een boek schrijven over de aardse, lichamelijk liefde, het is geen eenvoudige opdracht blijkt andermaal. In Het huis van de gelukkige boeddha’s vertelt een vrouw zonder schroom over de vele vormen van liefde die ze bedreven heeft, alles expliciet maar gelukkig zonder de typische, lelijke eufemismen. Het moet een ode zijn aan sex zonder remmingen maar hoewel het opmerkelijk mooi en prikkelend begint verzandt het verhaal uiteindelijk toch in een opsomming van gewaagde avonturen en een herhalen van de geile boodschap: laat je volledig gaan, volg je lusten.
Openhartig, libertijns, grensverleggend etc. en toch niet plat of ranzig, dat op zich is een prestatie. Jammer dat er geen verhaal verteld wordt, dat er geen andere boodschap is dan die van puur lichamelijk genot. Eens de toon op een mooie manier gezet is (daarvoor terecht twee sterren) verandert die niet meer en begint steeds meer te storen (vandaar niet meer sterren).
Geen topper, wel een licht opwindend curiosum van Ribeiro.

View all my reviews

Review: Geduld Baart Rozen

Geduld Baart Rozen
Geduld Baart Rozen by Veza Canetti
My rating: 4 of 5 stars

Zes korte, prachtige verhalen. Eenvoudige juweeltjes die erg raak ganse levens oproepen, die ondanks de bijna kille stijl weten te ontroeren. In nauwelijks enkele pagina’s en met een opmerkelijke zuinigheid komen de mooie verhalen tot leven. De tragiek van de arme, kleine mens en hardvochtigheid van de machtigen (door bezit, uniform, titel, afkomst) zijn de twee polen waarrond de verhalen draaien.
Veza Taubner-Calderon (later mevrouw Elias Canetti) slaagde erin dramatische gebeurtenissen tot leven te brengen en schetste ondertussen de maatschappelijke verhoudingen begin jaren 30 in Wenen. Het was een donkere tijd, de verhalen zijn dan ook niet echt vrolijk. Toch is dit dankzij de heldere en eenvoudige taal geen zwaarmoedig boek. Jammer dat Veza Canetti zo weinig geschreven heeft.

View all my reviews

Review: De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde

De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde
De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde by Albert Camus
My rating: 2 of 5 stars

Telkens ik een filosofisch boek lees (liefst een klassieker, waarom weet ik niet, snobisme?) word ik er aan herinnerd waarom ik dat beter niet meer zou doen.

Ten eerste begrijp ik er soms werkelijk niets van, haha. Wat uiteraard volledig op mijn rekening komt, ik veronderstel toch dat Camus begreep wat hij zelf schreef.
Ten tweede betwijfel ik soms of Camus wel zelf begreep wat hij schreef. Regelmatig bots ik toch op aannames die geen argumentatie krijgen. Sommige punten van zijn betoog worden zonder veel verklaring gebruikt als bouwstenen van zijn visie terwijl andere, soms meer bijkomstige zaken van naaldje tot lange draadje worden ontleed.
En ten derde vind ik filosofie meestal een verschrikkelijk steriele en saaie bedoening. Ik lees liever fictie die me iets doet, die me raakt. Ik haal trouwens meer wijsheid en kennis uit poëzie en proza dan uit wijsgerige wazigheid.

Het eerste hoofdstuk ‘Een absurde gedachtegang’ ging meermaals mijn petje te boven. Hoofdstuk twee ‘De absurde mens’ begreep ik al beter en kon ik dan ook smaken, behalve het laatste deel ‘De verovering’. Vanaf dat stuk was hij me weer kwijt, en hij zou me niet meer terugvinden. De volgende hoofdstukken ‘Het absurde kunstwerk’ (wat een complexe woordenbrij zonder pointe!), ‘De mythe van Sisyphus’ (waarmee ik in grote lijnen niet akkoord ga, Sisyphus een gelukkig mens? duh!) en het overbodige aanhangsel over Kafka heb ik in ijltempo gelezen om dit boek opzij te kunnen leggen en opnieuw iets te lezen dat aangenamer, beter geschreven en rijker is.

Toch twee sterren omdat er hier en daar een prikkelende, begrijpbare gedachte te vinden is.

Het mag misschien absurd klinken maar ik had de nutteloze uren van mijn zinloze leven stukken beter kunnen besteden. Ik hoop(!) dat de lezer dezes lering trekt uit mijn al te menselijke misstap.

View all my reviews

Review: De woede van Teresa

De woede van Teresa
De woede van Teresa by Alejandro Jodorowsky
My rating: 3 of 5 stars

Na 225 bladzijden heb ik het opgegeven. Niet omdat het slecht is maar omdat het steeds hetzelfde is. Had Jodorowsky zijn verhaal korter gemaakt het was een dikke 4 sterren waard geweest.
Helaas is het inhoudelijk niet interessant genoeg om nog eens evenveel pagina’s van hetzelfde (weelderige, fantastische) te lezen. Dit is een duidelijk en tragisch geval van ‘teveel van het goede’. Het probleem is dat het te veel stijl en taal is en te weinig inhoud. Ik houd van de woorden en de zinnen maar er zit te weinig in het verhaal om mij op andere vlakken dan het talige, verhalende aan te spreken. Ik voelde me niet echt betrokken bij de avonturen van Teresa en co.

View all my reviews

Review: 20 onder 40

20 onder 40
20 onder 40 by Eva Mouton
My rating: 1 of 5 stars

1 ster op 5, dat komt overeen met 4 goede verhalen op 20. Klopt ongeveer.
De ondertitel is: Nieuwe verhalen van de beste jonge schrijvers. Wel deprimerend als dit werkelijk de beste jonge schrijvers zijn. Het merendeel van de verhalen is gewoon crap.
De korte vragenlijst die elke auteur (oprecht, onoprecht, gekunsteld, gemaakt onverschillig) beantwoordde versterkt enkel het gevoel dat het hier vooral om mensen met een aanzienlijk ego gaat, mensen die graag en veel lullen en daar behoorlijk trots op zijn, mensen die weinig te vertellen hebben en dat met veel woorden bewijzen.
Achter op het boek staat de enge zin: De toekomst van de Vlaamse literatuur begint in dit boek. Die toekomst eindigt ook pijnlijk en voortijdig in dit boek (zo’n mooie voorzet moest ik er gewoon inkoppen). Volgende maal graag 5 onder de 100: nieuwe verhalen van schrijvers.

View all my reviews

Review: On Writing

On Writing
On Writing by Charles Bukowski
My rating: 5 of 5 stars

Must-read voor fans van Bukowksi, en voor alle liefhebbers van oprechte, goede literatuur, in feite voor iedereen met een greintje verstand en goeie smaak. Ik ben blij dat ik niet alles van Bukowski gelezen heb in mijn jeugd. Daardoor is er altijd nog iets nieuws te lezen. Het is dan ook altijd een plezier, hij blijft ‘deliveren’.

Deze verzamelde fragmenten uit brieven schetsen een beeld van Bukowski’s visie op schrijven, schrijver zijn, literatuur etc. Ongezouten, licht gemarineerd soms, geeft hij zijn mening. Deze teksten sluiten volgens mij verrassend goed aan bij zijn poëzie en proza. Het is duidelijk dat hij altijd schreef vanuit dezelfde drang en overtuiging. Zijn brieven, poëzie en proza vormen één natuurlijk geheel. Bovenal is zijn mening prikkelend, inspirerend, eerlijk. Bukowski is meer dan een schrijver, hij is een gids, een zwalpende gids weliswaar, maar geen aarzelende, geen schijnheilige, geen pseudogids. Hij volgt zijn eigen instinct, hij volgt vol overtuiging zijn eigen weg. Leuk te lezen dat we enkele favorieten (Voyage… van Céline, Dostojewski, Fante, vroege Hemingway) gemeen hebben.

Bukowski wordt niet zelden geroemd als schrijver van het ondergrondse, zatte, arme, low life Amerika, terwijl hij voor mij om zijn geniale stijl, flow en humor alleen alle eer verdient.

Met fans van Bukowski is het altijd leuker aan de toog hangen, ook, trouwens.

View all my reviews