Eça de Queiroz to the Panteão Nacional

Eça de Queiroz was interred in Portugal ‘s National Pantheon (a.k.a. Igreja de Santa Engrácia), yesterday, 8 January 2025.

I’ve always been positively amazed at the way Portugal respects its writers. Once again the Lusiads proved they hold their literary heritage in high esteem. The mortal remains of writer Eça de Queiroz were given their place among some 20 heroes and heroines of the homeland. With, besides political and military personalities, remarkably many writers (Almeida Garrett, Aquilino Ribeiro, Guerra Junqueiro, João de Deus, Sophia de Mello Breyner Andresen and Luís Vaz de Camões).
Nice fact: a female singer and a soccer player are also included in this Gallery of Portuguese Greats.

So now Eça de Queiroz also joined. 
I am reading two of his books, his most famous, at snail speed and with big intervals.

O Crime do Padre Amaro 
Which is set in Leiria, a not too touristy town in the center of Portugal. It’s not a very popular place but I love it all the more. The river Lis (name related to the river Leie / Lys in my homeground?), the very tasty little shiny Brisas do Liz (best in Pastelaria https://www.facebook.com/luziclara), the spectacular castle, the good restaurants (like https://www.facebook.com/tavernalberto), the homely Hotel Classic Leiria (https://www.facebook.com/hotelleiriaclassic), the wonderful region, etc. Of course I bought my copy of the book while I was in Leiria, I have a weak spot for symbolism like that.  

Os Maias 
Which is set in Lisbon, in the Janelas Verdes neighbourhood, in the Palácio Ramalhete, where a certain Madonna Louise Ciccone once lived, as in Aalbeke in fact, damn, I have two residences in common with Madonna, well, I do move around a lot of course, anyhow, I’m digressing, back to the Panteão and Eça.

The stately, impressive ceremony was entirely broadcast live and was attended by a fine collection of distinguished individuals, including the president and the prime minister. All graced with performances of and readings from Eça de Queiroz’s works. In fact, I thought it quite nice to see how much respect is shown for a writer.

->> For more info on Eça : https://en.wikipedia.org/wiki/E%C3%A7a_de_Queiroz 
->> For an account of the ceremony, with pictures and videos: https://www.rtp.pt/noticias/cultura/panteao-guarda-restos-mortais-de-eca-de-queiroz-escritor-que-transformou-a-literatura_e162596

Eça de Queiroz naar het Panteão Nacional

Eça de Queiroz werd gisteren (8 januari ’25) bijgezet in het Nationaal Pantheon van Portugal (a.k.a. Igreja de Santa Engrácia).

Ik vertelde waarschijnlijk al dat Portugal zijn schrijvers respecteert. Vandaag werd dat nog maar eens bewezen. De stoffelijke overschotten van schrijver Eça de Queiroz kregen vandaag hun plaats tussen een 20-tal helden en heldinnen van het vaderland.
Met naast politieke en militaire persoonlijkheden, opvallend veel schrijvers (Almeida Garrett, Aquilino Ribeiro, Guerra Junqueiro, João de Deus, Sophia de Mello Breyner Andresen en Luís Vaz de Camões).
Er zijn trouwens ook een zangeres en een voetballer opgenomen in deze Galerij der Portugese Groten, prachtig.

Nu dus ook Eça de Queiroz, van wie ik twee boeken in schildpaddengang en met grote intervallen aan het lezen ben.

O Crime do Padre Amaro 
Dat zich afspeelt in Leiria, een niet overdreven toeristische stad in het centrum van Portugal. Een beetje een vergeten plaats, maar een van mijn favorieten.
De rivier Lis (naam gerelateerd aan de Leie/la Lys in Kortrijk?), de zalige, schitterende Brisas do Liz (de lekkerste Pastelaria https://www.facebook.com/luziclara), het spectaculair kasteel, de uitstekende eethuizen (zoals https://www.facebook.com/tavernalberto), het sympathieke en uitmuntende Hotel Classic Leiria (https://www.facebook.com/hotelleiriaclassic), de wondermooie regio, etc.
Uiteraard kocht ik mijn exemplaar van het boek in Leiria zelf, ik vind dat passend.  

Os Maias 
Dat zich afspeelt in Lissabon, in de wijk Janelas Verdes, in het Palácio Ramalhete, waar ene Madonna Louise Ciccone begot nog gewoond heeft, net als in Aalbeke in feite, damn, ik heb twee woonplaatsen gemeen met Madonna, nu ja, ik verhuis wel veel natuurlijk, bon, ik ben serieus aan het afdwalen, terug naar het Panteão en Eça

De statige, indrukwekkende ceremonie werd volledig live uitgezonden en werd bijgewoond door een schone verzameling gedistingeerde individuen, zoals de president en de eerste minister. Alles opgeluisterd met uitvoeringen van en voordrachten uit Eça de Queiroz’ werken. In feite wel mooi om te zien hoeveel respect er getoond wordt voor een schrijver.

->> Voor meer info over Eça : https://en.wikipedia.org/wiki/E%C3%A7a_de_Queiroz 
->> Voor een met foto’s en filmkes verlucht verslag van de ceremonie: https://www.rtp.pt/noticias/cultura/panteao-guarda-restos-mortais-de-eca-de-queiroz-escritor-que-transformou-a-literatura_e162596

Preview Heule > Racconigi

Overzicht

Waarom toch?

Eind augustus geven Lijntje en Beppe, twee goeie vrienden, een feestje in Racconigi. Dat leek me de perfecte aanleiding om nog eens een fietsreis te ondernemen.
Het is niet de eerste maal dat ik het aangename aan het aangename koppel, zo ging ik enkele jaren geleden met de fiets naar een verjaardagsfeestje in La Ciotat en reed ik twee maal België rond voor twee familiebarbecues in Weismes. Het is wel de eerste keer dat ik mijn trip wil delen.

First things first

Het eerste wat ik deed was een ruwe kladroute uitstippelen om een zicht te krijgen op het parcours. Daarbij zijn moeilijkheid en schoonheid belangrijkst.

Moeilijkheid

Moeilijkheid hangt af van afstand en hoogtemeters. De eerste versie komt op iets meer dan 1.100 km en 8.300 hoogtemeters, een stevige maar verteerbare hap.

** URL van deze kladversie: https://www.plotaroute.com/route/464889?maptype=map&units=km  (rechtsboven kan je onder ‘Menu’ ‘Hills’ aanklikken en dan krijg je het profiel ook te zien, en onder ‘Display’ kan je ‘Hilliness’ selecteren om de hellingsgraad te zien op de kaart – rechtsonder kan je de kaart full screen bekijken – linksonder kan je de route laten lopen en de snelheid verlagen – etc… ) **

De kans is groot dat de afstand groter wordt naarmate ik de route meer in detail plan, onder andere omdat de logica van de software die deze routes kiest niet altijd erg logisch is. Het kan gebeuren dat je over onverharde wegen gestuurd wordt, of dat je absurde ommetoeren moet maken voor een kort stukje fietspad en soms wordt geen rekening gehouden met recent aangelegde fietspaden.
Wat hoogtemeters betreft kan het twee kanten uit: het aantal verhoogt of het verlaagt. Vooraf zoek ik voor bepaalde stukken namelijk naar alternatieven. Met die alternatieven kan ik dan tijdens mijn tocht zelf nog beslissen wat het wordt.
Bijvoorbeeld (zie afbeelding hieronder en pijltje “Vb.” op de afbeelding van het profiel), tijdens de laatste rit kan ik in Italië het voorstel van plotaroute.com volgen of hetzij een lastiger, mooiere route kiezen, hetzij een saaiere, langere maar vooral vlakke route kiezen. Afhankelijk van de toestand van lichaam en geest op dat moment opteer ik dan en daar voor de meest geschikte route.

Schoonheid

Dat is vooraf natuurlijk minder te meten en dus vooral een combinatie van planning en goed geluk. Ik probeer in elk geval grote wegen, industrieterreinen, winkelcentra, steden etc. zo veel mogelijk te vermijden en indien geen zotte inspanningen nodig zijn neem ik wegen langs meren, rivieren, bossen, velden en kleine dorpjes.
De echte schoonheid van de route ontdek je uiteraard pas op het moment zelf, gelukkig maar. En uiteindelijk is er overal wel iets moois te zien voor wie met de juiste blik kijkt. Zo ontdekte ik op mijn tocht naar La Ciotat puur per toeval -het kapelletje staat ver van de weg in een bos en wordt enkel aangeduid met een simpel pijltje- een verborgen parel van religieuze, modernistische architectuur: de kapel van Saint-Rouin in het Forêt Domaniale de Beaulieu te Beaulieu-en-Argonne, ergens nergens tussen Verdun, Reims en Saint-Dizier. Het zou me verbazen mochten er meer dan een handvol toeristen stoppen per week. Soit, om maar te zeggen dat afgelegen paden ook hun charmes hebben.

Voor de komende reis staan er hoe dan ook enkele dingen op het programma waarnaar ik nu al uitkijk. Als daar zijn: de bron van de Schelde, het Canal entre Champagne et Bourgogne, de Lacs van Vouglans, Coiselet, Bourget en Mont-Cenis en de Cols de Nivollet (zeker niet te verwarren met Colle del Nivolet), du Chat (zeker niet te verwarren met de Mont du Chat) en du Mont-Cenis (zeker niet te verwarren met Colle del Moncenisio). Meer over de lacs en cols in volgende berichten.

Up next

Slapen

Met die eerste kladversie ga ik dan op zoek naar overnachtingsplaatsen. Tot nu toe heb ik tijdens mijn fietsreizen altijd gekampeerd maar omdat ik deze maal meer kilometers per dag wil doen en vooral omdat ik het Jura door en de Alpen over wil wou ik minder bagage en meer luxe. Meer dan een week in de regen kamperen is me gelukkig nooit overkomen maar een paar dagen doorweekt fietsen en nachten liggen woelen in een wak minitentje op een zompig micromatje wèl, en deze keer hoeft dat werkelijk niet. Ik ga dus zonder tent, slaapzak, matje en zonder extra reservekledij op pad.
Bovendien wou ik eens testen hoe een fietsreis met overnachtingen in hotels verloopt. Om te zien of dat in de toekomst een interessante optie is, om eventueel nog meer kilometers per dag te kunnen doen, om eventueel in een week een goeie 1.000 km te kunnen afleggen.

Fine tuning

Ten slotte wordt de ganse route in detail bekeken op verschillende informatiebronnen (plotaroute, google maps, open street map en ander sites zoals CyclingCols, af3v…) en verder aangepast aan de beschikbare overnachtingsplaatsen, interessantste wegen, bezienswaardigheden, alternatieve trajecten, risico op misrijden, profiel, afstand en aan van alles en nog wat, tot de namen van de plaatsen waar ik passeer toe (dorpsnamen als Pleure of L’Étoile zijn toch prachtig).
Dat alles moet resulteren in 11 dag-etappes, waarvan een drietal (de twee in het Jura en de laatste) met een paar alternatieve routes. In mijn volgende blogberichten zal ik per fase de route verder in detail voorstellen. Aan onderstaand profiel zie je duidelijk welke die 4 fases zijn: 1. van de Leie (Heule) naar de Marne (Châlons-en-Champagne), 2. langs het Canal entre Champagne et Bourgogne via de Saône tot aan de voet van het Jura (Lons-le-Saunier), let op het hoogste punt in het kanaal te Langres (waar het kanaal dan ook door een tunnel van bijna 5 km loopt), 3. door, over, langs het Jura-gebergte tot aan de voet van de Alpen en als afsluiter 4. door en uiteindelijk over de Alpen om daarna 40 km af te dalen naar de Po-vlakte.

Review: Bekentenissen van een gemaskerde

Bekentenissen van een gemaskerde by Yukio Mishima
My rating: 4 of 5 stars

Een verhaal over de onmogelijkheid te zijn wie je denkt te moeten zijn, over de keuze tussen de ondraaglijkheid van het spelen van een rolletje, het dragen van een masker en de ondraaglijkheid van je vreemde, donkere, ware aard. Wanhopig probeert het hoofdpersonage, een jongen die de liefde ontdekt en er innerlijk mee strijdt, zijn gevoelens en wat hij veronderstelt dat de maatschappij van hem verwacht te laten overeenstemmen. Hij is een buitenbeentje in veel opzichten en beseft dat steeds meer. Hij lijdt onder dit besef en wenst niets anders dan normaal te zijn. Hij wordt geen en weer geslingerd tussen zijn ware gezicht en zijn masker, tussen een deprimerend fatalisme en een hoopvolle euforie, zelden in evenwicht en altijd met een gevoel van machteloosheid tegenover zijn pijnlijke lot.
Alle thema’s die later in zijn meesterwerken terugkomen zijn in dit boek, dat Mishima op vrij jonge leeftijd schreef, al aanwezig. De stijl is iets ruwer dan zijn latere werken maar daardoor lijkt het oprechter. Het is een ongepolijste voorloper van zijn latere boeken. Het onderwerp is ook rechtstreekser omdat het hoofdpersonage erg sterk lijkt op Mishima zelf. De prachtige en passende titel Bekentenissen van een gemaskerde krijgt hierdoor extra betekenis.
Aanrader voor fans van Mishima omdat het een van zijn eerste boeken is en omdat het een autobiografische basis heeft waardoor het zijn andere boeken en zijn leven in een nieuw, verhelderend (of verduisterend in dit geval) daglicht plaatst.

View all my reviews

Review: Een Russische geschiedenis

Een Russische geschiedenis by Lyudmila Ulitskaya
My rating: 3 of 5 stars

Maak daar maar 3 en een halve ster van.

Een Russische Geschiedenis, de titel dekt de lading, deels. Het zijn in feite een groot aantal Russische geschiedenissen die tot één episch verhaal gevlochten zijn. Het is een groot boek, het is veel, het is goed. Verschillende verhalen lopen door elkaar, kruisen elkaar, steken elkaar voorbij, maken een ommetoer, komen terug… alles met zeer veel talent tot één geheel gesmeed.
Dat is een huzarenstuk en tevens de voornaamste zwakte aan dit boek. Er zijn te veel geschiedenissen. Sommige boeiden niet omdat ze afleidden van andere, of omdat ik de draad dreigde te verliezen, omdat ik te hard moest nadenken over wie, wat, wanneer nu ook alweer precies enz.
Spijtig, had Oelitskaja zich beperkt tot enkele verhaallijnen en daar al haar kunde ingestoken dan was het een parel geweest. Ook miste ik haar humor uit Een vrolijke begrafenis. Was ze iets grappiger geweest waar nodig en iets harder waar nodig dan had ik de verhalen wellicht meer geloofd. Ook had de epiloog niet gemoeten, overbodig. Ik zag in elk geval de meerwaarde niet, integendeel.
Oelistskaja is geen meester in het beschrijven of het oproepen van sfeer maar ze munt wel uit in het gebruik van gesprekken en van ‘het vertellen’. Al bij al een in verschillende opzichten groot boek dus.

Ten slotte, en daar kan Oelistskaja natuurlijk niets aan doen, vond ik de vertaling/druk soms storend, met af en toe tikfouten of vreemde on-Nederlandse constructies. Vertalers hé, we kunnen helaas niet zonder. (Trouwens in twee andere reviews dezelfde opmerkingen gelezen over de vertaling, just saying.)

View all my reviews

Review: Lentesneeuw

Lentesneeuw by Yukio Mishima
My rating: 5 of 5 stars

Van Mishima Jukio (die blijkbaar een heel speciale kerel was) las ik reeds het indrukwekkende Het Gouden Paviljoen, en ik ben momenteel bezig aan zijn Bekentenissen van een gemaskerde (voorlopig zeer de moeite).
Lentesneeuw, dat ik gelijktijdig met Bekentenissen begonnen was maar dat zich snel opdrong om eerst gelezen te worden, is zonder meer een meesterwerk. Het boek boeit op veel vlakken. Het is een prachtige vertelling vol meeslepende emoties, sterke symbolen, sprekende beschrijvingen en diepgaande beschouwingen. Cultuur, geschiedenis, religie, psychologie… alles zit erin verweven.
Hoewel het verhaal zich op een andere plaats, in een andere tijd situeert werd ik toch persoonlijk geraakt, vooral door het gevecht van Kiyoaki met zichzelf.
Voor mij is het naast zoveel andere dingen in de eerste plaats een liefdesverhaal, helder gevat tussen verschillende tegenstellingen, werelden, levensvisies.
Af en toe had ik het gevoel dat de ware kracht en pracht dieper zitten dan ik tijdens deze eerste lezing kon vatten, terwijl ik het al zo groots vond. Een gevoel dat ik zelden heb.
Het boek is voor een groot deel psychologisch/beschouwend maar toch zit er vaart en spanning in. De beschrijvingen zijn raak en roepen sfeer en gevoel op. Bovendien duikt er regelmatig een korte beschrijving of zin op die zoveel zegt en tevens zo mooi is dat ik even moest stoppen met lezen en tijd nemen om ervan te genieten en zijn volle omvang te begrijpen.

View all my reviews

Review: De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde

De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde by Albert Camus
My rating: 2 of 5 stars

Telkens ik een filosofisch boek lees (liefst een klassieker, waarom weet ik niet, snobisme?) word ik er aan herinnerd waarom ik dat beter niet meer zou doen.

Ten eerste begrijp ik er soms werkelijk niets van, haha. Wat uiteraard volledig op mijn rekening komt, ik veronderstel toch dat Camus begreep wat hij zelf schreef.
Ten tweede betwijfel ik soms of Camus wel zelf begreep wat hij schreef. Regelmatig bots ik toch op aannames die geen argumentatie krijgen. Sommige punten van zijn betoog worden zonder veel verklaring gebruikt als bouwstenen van zijn visie terwijl andere, soms meer bijkomstige zaken van naaldje tot lange draadje worden ontleed.
En ten derde vind ik filosofie meestal een verschrikkelijk steriele en saaie bedoening. Ik lees liever fictie die me iets doet, die me raakt. Ik haal trouwens meer wijsheid en kennis uit poëzie en proza dan uit wijsgerige wazigheid.

Het eerste hoofdstuk ‘Een absurde gedachtegang’ ging meermaals mijn petje te boven. Hoofdstuk twee ‘De absurde mens’ begreep ik al beter en kon ik dan ook smaken, behalve het laatste deel ‘De verovering’. Vanaf dat stuk was Camus me weer kwijt, en hij zou me niet meer terugvinden. De volgende hoofdstukken ‘Het absurde kunstwerk’ (wat een complexe woordenbrij zonder pointe!), ‘De mythe van Sisyphus’ (waarmee ik in grote lijnen niet akkoord ga, Sisyphus een gelukkig mens? duh!) en het overbodige aanhangsel over Kafka heb ik in ijltempo gelezen om dit boek opzij te kunnen leggen en opnieuw iets te lezen dat aangenamer, beter geschreven en rijker is.

Toch twee sterren omdat er hier en daar een prikkelende, begrijpbare gedachte te vinden is.

Het mag misschien absurd klinken maar ik had de nutteloze uren van mijn zinloze leven stukken beter kunnen besteden. Ik hoop(!) dat de lezer dezes lering trekt uit mijn al te menselijke misstap.

***Aanvulling: enkele dagen na het schrijven van voorgaande review besloot ik het boek extra ster te geven (van 2 naar 3 dus) omdat het me toch aan het denken gezet heeft, wat tenslotte een van de bedoelingen van een filosofisch werk moet zijn. Bovendien heb ik de indruk dat dat denken positieve effecten heeft/kan hebben. Ha, benieuwd of er nog sterren bijkomen, zou wel mooi zijn.

View all my reviews

Review: Het huis van de gelukkige boeddha’s

Het huis van de gelukkige boeddha’s by João Ubaldo Ribeiro
My rating: 2 of 5 stars

Een boek schrijven over de aardse, lichamelijk liefde, het is geen eenvoudige opdracht blijkt andermaal. In Het huis van de gelukkige boeddha’s vertelt een vrouw zonder schroom over de vele vormen van liefde die ze bedreven heeft, alles expliciet maar gelukkig zonder de typische, lelijke eufemismen. Het moet een ode zijn aan sex zonder remmingen maar hoewel het opmerkelijk mooi en prikkelend begint verzandt het verhaal uiteindelijk toch in een opsomming van gewaagde avonturen en een herhalen van de geile boodschap: laat je volledig gaan, volg je lusten.
Openhartig, libertijns, grensverleggend etc. en toch niet plat of ranzig, dat op zich is een prestatie. Jammer dat er geen verhaal verteld wordt, dat er geen andere boodschap is dan die van puur lichamelijk genot. Eens de toon op een mooie manier gezet is (daarvoor terecht twee sterren) verandert die niet meer en begint steeds meer te storen (vandaar niet meer sterren).
Geen topper, wel een licht opwindend curiosum van Ribeiro.

View all my reviews

Review: Geduld Baart Rozen

Geduld Baart Rozen by Veza Canetti
My rating: 4 of 5 stars

Zes korte, prachtige verhalen. Eenvoudige juweeltjes die erg raak ganse levens oproepen, die ondanks de bijna kille stijl weten te ontroeren. In nauwelijks enkele pagina’s en met een opmerkelijke zuinigheid komen de mooie verhalen tot leven. De tragiek van de arme, kleine mens en hardvochtigheid van de machtigen (door bezit, uniform, titel, afkomst) zijn de twee polen waarrond de verhalen draaien.
Veza Taubner-Calderon (later mevrouw Elias Canetti) slaagde erin dramatische gebeurtenissen tot leven te brengen en schetste ondertussen de maatschappelijke verhoudingen begin jaren 30 in Wenen. Het was een donkere tijd, de verhalen zijn dan ook niet echt vrolijk. Toch is dit dankzij de heldere en eenvoudige taal geen zwaarmoedig boek. Jammer dat Veza Canetti zo weinig geschreven heeft.

View all my reviews

Review: De woede van Teresa

De woede van Teresa by Alejandro Jodorowsky
My rating: 3 of 5 stars

Na 225 bladzijden heb ik het opgegeven. Niet omdat het slecht is maar omdat het steeds hetzelfde is. Had Jodorowsky zijn verhaal korter gemaakt het was een dikke 4 sterren waard geweest.
Helaas is het inhoudelijk niet interessant genoeg om nog eens evenveel pagina’s van hetzelfde (weelderige, fantastische) te lezen. Dit is een duidelijk en tragisch geval van ‘teveel van het goede’. Het probleem is dat het te veel stijl en taal is en te weinig inhoud. Ik houd van de woorden en de zinnen maar er zit te weinig in het verhaal om mij op andere vlakken dan het talige, verhalende aan te spreken. Ik voelde me niet echt betrokken bij de avonturen van Teresa en co.

View all my reviews