Review: Bekentenissen van een gemaskerde

Bekentenissen van een gemaskerde
Bekentenissen van een gemaskerde by Yukio Mishima
My rating: 4 of 5 stars

Een verhaal over de onmogelijkheid te zijn wie je denkt te moeten zijn, over de keuze tussen de ondraaglijkheid van het spelen van een rolletje, het dragen van een masker en de ondraaglijkheid van je vreemde, donkere, ware aard. Wanhopig probeert het hoofdpersonage, een jongen die de liefde ontdekt en er innerlijk mee strijdt, zijn gevoelens en wat hij veronderstelt dat de maatschappij van hem verwacht te laten overeenstemmen. Hij is een buitenbeentje in veel opzichten en beseft dat steeds meer. Hij lijdt onder dit besef en wenst niets anders dan normaal te zijn. Hij wordt geen en weer geslingerd tussen zijn ware gezicht en zijn masker, tussen een deprimerend fatalisme en een hoopvolle euforie, zelden in evenwicht en altijd met een gevoel van machteloosheid tegenover zijn pijnlijke lot.
Alle thema’s die later in zijn meesterwerken terugkomen zijn in dit boek, dat Mishima op vrij jonge leeftijd schreef, al aanwezig. De stijl is iets ruwer dan zijn latere werken maar daardoor lijkt het oprechter. Het is een ongepolijste voorloper van zijn latere boeken. Het onderwerp is ook rechtstreekser omdat het hoofdpersonage erg sterk lijkt op Mishima zelf. De prachtige en passende titel Bekentenissen van een gemaskerde krijgt hierdoor extra betekenis.
Aanrader voor fans van Mishima omdat het een van zijn eerste boeken is en omdat het een autobiografische basis heeft waardoor het zijn andere boeken en zijn leven in een nieuw, verhelderend (of verduisterend in dit geval) daglicht plaatst.

View all my reviews

Review: Een Russische geschiedenis

Een Russische geschiedenis
Een Russische geschiedenis by Lyudmila Ulitskaya
My rating: 3 of 5 stars

Maak daar maar 3 en een halve ster van.

Een Russische Geschiedenis, de titel dekt de lading, deels. Het zijn in feite een groot aantal Russische geschiedenissen die tot één episch verhaal gevlochten zijn. Het is een groot boek, het is veel, het is goed. Verschillende verhalen lopen door elkaar, kruisen elkaar, steken elkaar voorbij, maken een ommetoer, komen terug… alles met zeer veel talent tot één geheel gesmeed.
Dat is een huzarenstuk en tevens de voornaamste zwakte aan dit boek. Er zijn te veel geschiedenissen. Sommige boeiden niet omdat ze afleidden van andere, of omdat ik de draad dreigde te verliezen, omdat ik te hard moest nadenken over wie, wat, wanneer nu ook alweer precies enz.
Spijtig, had Oelitskaja zich beperkt tot enkele verhaallijnen en daar al haar kunde ingestoken dan was het een parel geweest. Ook miste ik haar humor uit Een vrolijke begrafenis. Was ze iets grappiger geweest waar nodig en iets harder waar nodig dan had ik de verhalen wellicht meer geloofd. Ook had de epiloog niet gemoeten, overbodig. Ik zag in elk geval de meerwaarde niet, integendeel.
Oelistskaja is geen meester in het beschrijven of het oproepen van sfeer maar ze munt wel uit in het gebruik van gesprekken en van ‘het vertellen’. Al bij al een in verschillende opzichten groot boek dus.

Ten slotte, en daar kan Oelistskaja natuurlijk niets aan doen, vond ik de vertaling/druk soms storend, met af en toe tikfouten of vreemde on-Nederlandse constructies. Vertalers hé, we kunnen helaas niet zonder. (Trouwens in twee andere reviews dezelfde opmerkingen gelezen over de vertaling, just saying.)

View all my reviews

Review: Lentesneeuw

Lentesneeuw
Lentesneeuw by Yukio Mishima
My rating: 5 of 5 stars

Van Mishima Jukio (die blijkbaar een heel speciale kerel was) las ik reeds het indrukwekkende Het Gouden Paviljoen, en ik ben momenteel bezig aan zijn Bekentenissen van een gemaskerde (voorlopig zeer de moeite).
Lentesneeuw, dat ik gelijktijdig met Bekentenissen begonnen was maar dat zich snel opdrong om eerst gelezen te worden, is zonder meer een meesterwerk. Het boek boeit op veel vlakken. Het is een prachtige vertelling vol meeslepende emoties, sterke symbolen, sprekende beschrijvingen en diepgaande beschouwingen. Cultuur, geschiedenis, religie, psychologie… alles zit erin verweven.
Hoewel het verhaal zich op een andere plaats, in een andere tijd situeert werd ik toch persoonlijk geraakt, vooral door het gevecht van Kiyoaki met zichzelf.
Voor mij is het naast zoveel andere dingen in de eerste plaats een liefdesverhaal, helder gevat tussen verschillende tegenstellingen, werelden, levensvisies.
Af en toe had ik het gevoel dat de ware kracht en pracht dieper zitten dan ik tijdens deze eerste lezing kon vatten, terwijl ik het al zo groots vond. Een gevoel dat ik zelden heb.
Het boek is voor een groot deel psychologisch/beschouwend maar toch zit er vaart en spanning in. De beschrijvingen zijn raak en roepen sfeer en gevoel op. Bovendien duikt er regelmatig een korte beschrijving of zin op die zoveel zegt en tevens zo mooi is dat ik even moest stoppen met lezen en tijd nemen om ervan te genieten en zijn volle omvang te begrijpen.

View all my reviews

Review: De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde

De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde
De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde by Albert Camus
My rating: 2 of 5 stars

Telkens ik een filosofisch boek lees (liefst een klassieker, waarom weet ik niet, snobisme?) word ik er aan herinnerd waarom ik dat beter niet meer zou doen.

Ten eerste begrijp ik er soms werkelijk niets van, haha. Wat uiteraard volledig op mijn rekening komt, ik veronderstel toch dat Camus begreep wat hij zelf schreef.
Ten tweede betwijfel ik soms of Camus wel zelf begreep wat hij schreef. Regelmatig bots ik toch op aannames die geen argumentatie krijgen. Sommige punten van zijn betoog worden zonder veel verklaring gebruikt als bouwstenen van zijn visie terwijl andere, soms meer bijkomstige zaken van naaldje tot lange draadje worden ontleed.
En ten derde vind ik filosofie meestal een verschrikkelijk steriele en saaie bedoening. Ik lees liever fictie die me iets doet, die me raakt. Ik haal trouwens meer wijsheid en kennis uit poëzie en proza dan uit wijsgerige wazigheid.

Het eerste hoofdstuk ‘Een absurde gedachtegang’ ging meermaals mijn petje te boven. Hoofdstuk twee ‘De absurde mens’ begreep ik al beter en kon ik dan ook smaken, behalve het laatste deel ‘De verovering’. Vanaf dat stuk was Camus me weer kwijt, en hij zou me niet meer terugvinden. De volgende hoofdstukken ‘Het absurde kunstwerk’ (wat een complexe woordenbrij zonder pointe!), ‘De mythe van Sisyphus’ (waarmee ik in grote lijnen niet akkoord ga, Sisyphus een gelukkig mens? duh!) en het overbodige aanhangsel over Kafka heb ik in ijltempo gelezen om dit boek opzij te kunnen leggen en opnieuw iets te lezen dat aangenamer, beter geschreven en rijker is.

Toch twee sterren omdat er hier en daar een prikkelende, begrijpbare gedachte te vinden is.

Het mag misschien absurd klinken maar ik had de nutteloze uren van mijn zinloze leven stukken beter kunnen besteden. Ik hoop(!) dat de lezer dezes lering trekt uit mijn al te menselijke misstap.

***Aanvulling: enkele dagen na het schrijven van voorgaande review besloot ik het boek extra ster te geven (van 2 naar 3 dus) omdat het me toch aan het denken gezet heeft, wat tenslotte een van de bedoelingen van een filosofisch werk moet zijn. Bovendien heb ik de indruk dat dat denken positieve effecten heeft/kan hebben. Ha, benieuwd of er nog sterren bijkomen, zou wel mooi zijn.

View all my reviews

Review: Het huis van de gelukkige boeddha’s

Het huis van de gelukkige boeddha's
Het huis van de gelukkige boeddha’s by João Ubaldo Ribeiro
My rating: 2 of 5 stars

Een boek schrijven over de aardse, lichamelijk liefde, het is geen eenvoudige opdracht blijkt andermaal. In Het huis van de gelukkige boeddha’s vertelt een vrouw zonder schroom over de vele vormen van liefde die ze bedreven heeft, alles expliciet maar gelukkig zonder de typische, lelijke eufemismen. Het moet een ode zijn aan sex zonder remmingen maar hoewel het opmerkelijk mooi en prikkelend begint verzandt het verhaal uiteindelijk toch in een opsomming van gewaagde avonturen en een herhalen van de geile boodschap: laat je volledig gaan, volg je lusten.
Openhartig, libertijns, grensverleggend etc. en toch niet plat of ranzig, dat op zich is een prestatie. Jammer dat er geen verhaal verteld wordt, dat er geen andere boodschap is dan die van puur lichamelijk genot. Eens de toon op een mooie manier gezet is (daarvoor terecht twee sterren) verandert die niet meer en begint steeds meer te storen (vandaar niet meer sterren).
Geen topper, wel een licht opwindend curiosum van Ribeiro.

View all my reviews

Review: Geduld Baart Rozen

Geduld Baart Rozen
Geduld Baart Rozen by Veza Canetti
My rating: 4 of 5 stars

Zes korte, prachtige verhalen. Eenvoudige juweeltjes die erg raak ganse levens oproepen, die ondanks de bijna kille stijl weten te ontroeren. In nauwelijks enkele pagina’s en met een opmerkelijke zuinigheid komen de mooie verhalen tot leven. De tragiek van de arme, kleine mens en hardvochtigheid van de machtigen (door bezit, uniform, titel, afkomst) zijn de twee polen waarrond de verhalen draaien.
Veza Taubner-Calderon (later mevrouw Elias Canetti) slaagde erin dramatische gebeurtenissen tot leven te brengen en schetste ondertussen de maatschappelijke verhoudingen begin jaren 30 in Wenen. Het was een donkere tijd, de verhalen zijn dan ook niet echt vrolijk. Toch is dit dankzij de heldere en eenvoudige taal geen zwaarmoedig boek. Jammer dat Veza Canetti zo weinig geschreven heeft.

View all my reviews

Review: De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde

De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde
De Mythe van Sisyphus: een essay over het absurde by Albert Camus
My rating: 2 of 5 stars

Telkens ik een filosofisch boek lees (liefst een klassieker, waarom weet ik niet, snobisme?) word ik er aan herinnerd waarom ik dat beter niet meer zou doen.

Ten eerste begrijp ik er soms werkelijk niets van, haha. Wat uiteraard volledig op mijn rekening komt, ik veronderstel toch dat Camus begreep wat hij zelf schreef.
Ten tweede betwijfel ik soms of Camus wel zelf begreep wat hij schreef. Regelmatig bots ik toch op aannames die geen argumentatie krijgen. Sommige punten van zijn betoog worden zonder veel verklaring gebruikt als bouwstenen van zijn visie terwijl andere, soms meer bijkomstige zaken van naaldje tot lange draadje worden ontleed.
En ten derde vind ik filosofie meestal een verschrikkelijk steriele en saaie bedoening. Ik lees liever fictie die me iets doet, die me raakt. Ik haal trouwens meer wijsheid en kennis uit poëzie en proza dan uit wijsgerige wazigheid.

Het eerste hoofdstuk ‘Een absurde gedachtegang’ ging meermaals mijn petje te boven. Hoofdstuk twee ‘De absurde mens’ begreep ik al beter en kon ik dan ook smaken, behalve het laatste deel ‘De verovering’. Vanaf dat stuk was hij me weer kwijt, en hij zou me niet meer terugvinden. De volgende hoofdstukken ‘Het absurde kunstwerk’ (wat een complexe woordenbrij zonder pointe!), ‘De mythe van Sisyphus’ (waarmee ik in grote lijnen niet akkoord ga, Sisyphus een gelukkig mens? duh!) en het overbodige aanhangsel over Kafka heb ik in ijltempo gelezen om dit boek opzij te kunnen leggen en opnieuw iets te lezen dat aangenamer, beter geschreven en rijker is.

Toch twee sterren omdat er hier en daar een prikkelende, begrijpbare gedachte te vinden is.

Het mag misschien absurd klinken maar ik had de nutteloze uren van mijn zinloze leven stukken beter kunnen besteden. Ik hoop(!) dat de lezer dezes lering trekt uit mijn al te menselijke misstap.

View all my reviews